Paragrafi 20
Neque enim quisquam est tam aversus a Musis qui non mandari versibus aeternum suorum laborum praeconium facile patiatur. Themistoclem illum, summum Athenis virum, dixisse aiunt, cum ex eo quaereretur quod acroama aut cuius vocem libentissime audiret: ‘eius a quo sua virtus optime praedicaretur.’ Itaque ille Marius item eximie L. Plotium dilexit, cuius ingenio putabat ea quae gesserat posse celebrari.
Neque enim quisquam est tam aversus a Musis
- qui non mandari versibus aeternum suorum laborum praeconium facile patiatur.
Themistoclem illum, summum Athenis virum, dixisse aiunt,
- cum ex eo quaereretur
- quod acroama aut cuius vocem libentissime audiret:
‘eius
- a quo sua virtus optime praedicaretur.’
Itaque ille Marius item eximie L. Plotium dilexit,
- cuius ingenio putabat
- ea
- quae gesserat
- posse celebrari.
- ea
Infatti nessuno è tanto nemico delle Muse da non accettare volentieri che le sue gloriose imprese siano celebrate in eterno dai versi. Dicono che il ben noto Temistocle, grandissimo ateniese, quando gli fu chiesto quale declamazione o la voce di chi ascoltasse col maggior piacere, rispose: “Quella di colui che meglio di ogni altro celebri il mio valore”. E così pure il succitato Mario ebbe una straordinaria predilezione per Lucio Plozio, il cui ingegno riteneva essere capace di celebrare le sue imprese.