Paragrafi 27
Decimus quidem Brutus, summus vir et imperator, Acci, amicissimi sui, carminibus templorum ac monumentorum aditus exornavit suorum. Iam vero ille qui cum Aetolis Ennio comite bellavit Fulvius non dubitavit Martis manubias Musis consecrare. Qua re, in qua urbe imperatores prope armati poetarum nomen et Musarum delubra coluerunt, in ea non debent togati iudices a Musarum honore et a poetarum salute abhorrere.
Decimus quidem Brutus, summus vir et imperator, Acci, amicissimi sui, carminibus templorum ac monumentorum aditus exornavit suorum.
Iam vero ille
- qui cum Aetolis Ennio comite bellavit
Fulvius non dubitavit
- Martis manubias Musis consecrare.
- Qua re, in qua urbe imperatores prope armati poetarum nomen et Musarum delubra coluerunt,
in ea non debent togati iudices a Musarum honore et a poetarum salute abhorrere.
Per di più Decimo Bruto, uomo e condottiero grandissimo, adornò i vestiboli dei templi e dei monumenti da lui eretti con i versi del suo intimo amico Accio. E persino quel famoso Fulvio che combatté contro gli Etoli avendo al suo seguito Ennio non esitò a consacrare alle Muse il bottino di guerra. Di conseguenza, in questa città, nella quale generali pressoché armati hanno venerato il nome dei poeti e i santuari delle Muse, dei giudici togati non dovrebbero astenersi dall’onorare le Muse e dal salvare dalla condanna i poeti.